Throwback Thursday (Deel 3): Liefde op het eerste gezicht, groene tegeltjes en héél veel zand.
In deel 2 vertelden we hoe we na een flinke…
We zijn er weer na een weekje rust! In deel 3 lieten we jullie achter met ons ‘liefde-op-het-eerste-gezicht’-moment bij de boerderij in Wittelte. Ondanks de groene jaren ’70 tegeltjes en de enorme bak zand in plaats van een weiland, wisten we het zeker: dit was onze plek.
Maar ja, dan stap je weer in de auto terug naar Den Haag… en dan begint het pas echt.
Die hele rit terug naar het westen hebben we aan één stuk door gepraat. En met praten bedoel ik eigenlijk: duizend dingen tegelijk bespreken. Hoe gingen we dit in vredesnaam aanpakken? We hadden in Den Haag een huurhuis. Dat scheelde natuurlijk de stress van een verkoop, maar tegelijkertijd realiseerden we ons heel goed wat dit betekende: dit zou ons allereerste koophuis ooit worden! En dat op mijn 46e en Emy’s 48e. We gingen voor het eerst van ons leven een huis kopen, en dan meteen een hele boerderij in Drenthe.
Daarnaast moesten we de huur nog op tijd opzeggen, een enorme verhuizing plannen, we hadden allebei nog gewoon een fulltime baan, én we moesten nog ergens alpaca’s vandaan zien te halen… De ideeën, de doemscenario’s en de dromen buitelden over elkaar heen in die auto.
En dan was er nog één heel belangrijk ‘dingetje’: we moesten het de kinderen nog vertellen.
We hadden de meiden natuurlijk wel verteld dat we deze droom hadden, maar zij dachten – heel logisch – dat zoiets wel een jaar of langer zou duren. Niet dus.
Eenmaal thuis vielen we bij onze jongste dochter Noa, die nog thuis woonde, direct met de deur in huis. Haar reactie? Die vond het ineens wel héél erg snel gaan allemaal. Onze oudste dochter Daisy, die al op zichzelf woonde, reageerde precies het tegenovergestelde: die was direct razend enthousiast!
De volgende dag was cruciaal. Onze eigen makelaar Jan zou nu zelf de boerderij in Wittelte gaan bekijken. We hoeven je vast niet te vertellen dat we die nacht geen oog hebben dichtgedaan. De volgende dag duurde eindeloos. Elke minuut keken we naar onze telefoons.
Pas laat in de middag ging eindelijk de mobiel over. Het was Jan. Gelukkig deelde hij ons enthousiasme! Hij vond het een leuke boerderij met een prachtig stuk grond en, heel belangrijk: hij vond de vraagprijs acceptabel. We keken elkaar aan met de zenuwen in onze keel en zeiden volmondig: “Dan gaan we ervoor!” Ons allereerste bod op ons allereerste koophuis. Jan ging namens ons in onderhandeling met de verkopende partij. Omdat er nog meer kapers op de kust waren, adviseerde hij om iets boven de vraagprijs te gaan zitten om de boel veilig te stellen. We gaven Jan groen licht en legden ons lot in zijn handen.
En toen… moesten we wachten. Het was allemaal zo intens. Er was zoveel spanning, we hadden zoveel plannen en de zenuwen gierden door ons lijf. We moesten dit echt even laten bezinken.
We besloten te doen wat we altijd doen als het even te veel wordt: we pakten de camper. Niet naar Drenthe dit keer, maar we vluchtten naar het zuiden, naar Brabant, voor wat broodnodige ontspanning.
Op vrijdag kwamen we aan op camperplaats De Negende Zaeligheyt. We probeerden te relaxen en onszelf af te leiden, maar de gedachten aan Wittelte lieten ons natuurlijk niet los.
En toen werd het zaterdagmiddag. Mijn telefoon ging over. Het was Jan…
Volgende week in deel 5: Wat had Jan te vertellen? Hadden we beet of was onze droom in Wittelte vlak voor onze neus weggekaapt?
Leuk dat je weer meelas! Groetjes, Patrick & Emy
