Throwback Thursday (Deel 4): Duizend plannen in de auto, allereerste koophuis en vluchten naar Brabant.
We zijn er weer na een weekje rust! In deel…
Daar zaten we dan, op camperplaats De Negende Zaeligheyt in Brabant. Terwijl we krampachtig probeerden te ontspannen (lees: zenuwachtig naar onze telefoons staren), ging in de middag eindelijk de ringtone af. Het was Jan, onze makelaar.
Zijn eerste woorden vergeet ik nooit meer: “Het verlossende antwoord is er: JA, het bod is geaccepteerd! Gefeliciteerd met jullie boerderij in Wittelte!”
We keken elkaar aan, vlogen elkaar in de armen en lieten een kreet los. Superblij! Verrast! Euforisch! …En ongeveer drie minuten later sloeg dat naadloos over in lichte paniek. Want dít was het moment dat we ons beseften: Shit. We hebben echt een boerderij gekocht. We gingen serieus verhuizen van Den Haag naar een gehucht met welgeteld 123 inwoners. Even voor de beeldvorming: als Emy in Den Haag in de Kruidvat stond, stonden er op een drukke zaterdag nog meer mensen voor haar kassa dan dat er in heel Wittelte wonen! En dan die één hectare grond. Wat gingen we daar in hemelsnaam mee doen? We konden in Den Haag net een plant in leven houden.
De echte ontspanning in Brabant was dus ver te zoeken. Onze hoofden maakten overuren. Want hoe dapper onze droom ook was, de hypotheekverstrekker wil natuurlijk wel gewoon elke maand geld zien. Ik (Patrick) moest dus als de wiedeweerga mijn veilige baan bij de HTM opzeggen en solliciteren bij een vervoersbedrijf in het Noorden. Emy moest vragen om een overplaatsing naar een Drents Kruidvat-filiaal.
Nu moet je één ding goed weten over onze relatie. Ik bén niet van de to-do-lijstjes. Mijn planning is meestal: ‘We zien wel even’. Emy daarentegen is Olympisch kampioen lijstjes maken. Zodra Jan had opgehangen, veranderde onze knusse camper in een soort commandocentrum.
Er kwamen lijstjes voor de hypotheek, lijstjes voor het inlichten van de kinderen, lijstjes voor de verhuizing en lijstjes voor het maken van nieuwe lijstjes. Mijn hoofd stroomde over. We belden De Hypotheker en planden een afspraak in bij het nieuwe huis om te kijken wat we daar allemaal voor moesten aanschaffen.
Ik belde Jan de makelaar even terug met een lichte trilling in mijn stem: “Jan… wat nu?” Jan (die waarschijnlijk wel vaker hyperventilerende westerlingen aan de lijn had) bleef de rust zelve. Hij ging de notaris, de sleuteldatum en alle papierkraam regelen. Dat was een enorme opluchting. Eén lijstje minder voor Emy!
Terwijl ik nog aan het bijkomen was van de schrik, zag ik dat Emy alweer druk zat te scrollen op haar telefoon. Ze had Funda officieel uitgespeeld, dus ze had een nieuwe app geopend: Marktplaats.
Normaal zoek je daar naar een tweedehands fiets of een leuke kast. Maar wij? Wij hadden natuurlijk bewoners nodig voor die lege hectare zand in Drenthe. “Kijk Pat,” hoorde ik vanaf de andere kant van de camper. “Dit is een leuke bruine! En deze kippen zijn ook in de aanbieding!” De jacht op onze allereerste alpaca’s was officieel geopend… tussen de tweedehands meubels en oude winterbanden op Marktplaats.
Volgende week in deel 6: De sollicitaties, de verhuizing en de allereerste stappen in Drenthe. Kregen we ons leven op tijd ingepakt?
Leuk dat je weer meelas! Groetjes, Patrick & Emy
